Semantic Analysis of the Concepts of Arrogance (Istikbār) and Oppression of the Weak (Istiḍʿāf) in the Qur'an and Hadith
Subject Areas : Ethics and Islamic Education
1 - Ph.D. in Linguistics, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran.
Keywords: Istikbār, Istiḍʿāf, Semantic Analysis, Holy Qur'an, Islamic Hadith,
Abstract :
The present study aims to conduct a semantic analysis of the concepts of Istikbār (arrogance) and Istiḍʿāf (oppression or weakening of the vulnerable) in the Holy Qur'an and Islamic Hadith, while clarifying the conceptual relationship between these two terms. This research employs a descriptive-analytical approach based on library research. Data were collected and analyzed from Qur'anic verses, authentic Hadith, and classical exegetical and lexical sources. The findings indicate that the terms Istikbār, Mustakbir (arrogant), Istiḍʿāf, and Mustaḍʿaf (the oppressed or marginalized) have a distinctly Qur'anic origin and have acquired meanings within the Qur'anic semantic system that extend beyond their lexical definitions. In the Qur'an and Hadith, Istiḍʿāf is not confined to physical or economic weakness; rather, it encompasses intellectual, cultural, social, political, and economic dimensions. Conversely, Istikbār is not merely an individual moral trait but is manifested in both overt and covert forms, including arrogance toward God, the prophets, believers, and the oppressed, as well as political, economic, and cultural arrogance. Among the most significant consequences of arrogance are estrangement from the truth, moral decline, the degradation of human dignity, the spread of hatred and hostility, oppression and injustice, and ultimately individual and societal destruction. Overall, the semantic analysis of these two concepts demonstrates that the Holy Qur'an presents a comprehensive framework for understanding the dynamics of power, justice, and human responsibility by portraying the confrontation between the forces of arrogance and the oppressed.
قرآن کریم.
ابن بابویه قمی، حسین بن علی. (1385). علل اشرائع، قم، مکتبۀ الدواری.
ابن شعبه، حسن بن علی. (1373). تحف العقول عن آل الرسول، آیت الله کمره ائی، تهران، انتشارات، کتابچی.
افتخاری، اصغر، باباخانی، مجتبی. (1394). معناشناسی استکبار در قرآن کریم. آموزه های قرانی، دانشگاه علوم اسلامی رضوی. شماره 21، صص 27-53.
الآلوسی البغدادی، محمود، (1405 ق). روح المعانی فی تفسیر القران العظیم و السبّع المثانی،بیروت، داراحیاء التراث العربی.
آمدی، عبدالواحد بن محمّد. (1340). غررالحکم و درر الحکم، جمال الدین محمد خوانساری، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
ایرانی، محمد، نگاهی به شیوه ابوالفتوح رازی در تفسیر قصص قرآنی ،اینه پژوهش ، مهر و آبان 1384، شماره 94، صص 88- 100 .
البروسوی، اسماعیل حق. (1412 ق). تفسیر روح البیان، بیروت: داراحیاء التراث العربی.
بیضاوی، عبدالله، (1418 ق). أنوار التنزیل و أسرار التأویل(تفسیر البیضاوی)، بیروت، دار احیاء التراث العربی.
جوهري، اسماعيل. (١٩٥٦ م). الصحاح، تاج اللغة وصحاح العربية، تحقيق: أحمد عبد الغفور عطَّار، مصر، دار الكتاب العربي.
حر عاملی، محمد. (1413). تفصیل وسائل الشعیۀ الی تحصیل مسائل الشریعۀ، بیروت: موسسه آل البیت(ع) لاحیاء التراث.
الرازی الشافعی، محمد. (1412 ق). التفسیر الکبیر(مفاتیح الغیب)، بیروت: دارالکتب العلمیۀ.
راغب اصفهاني، محمد. (1972). معجم مفردات الألفاظ القرآن. تحقيق: نديم مرعشلي، تهران، مكتبه المرتضويه.
الزمخشری، جارالله. (1427 ق). الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل وعیون الأقاویل فی وجوه التأویل، بیروت، دارالکتاب العربی.
سیّد قطب، ابراهیم ابن شاذلی. (1378). فی ظلال القرآن، ترجمه: مصطفی خرَم دل، تهران، نشر احسان.
طباطبایی. سید محمدحسین. (1374 ش.) المیزان فی تفسیر القرآن، مترجم: سید محمد باقر موسوی همدانی، قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
طبرسی، ابوالفضل بن حسن. (1365). مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران، انتشارات ناصرخسرو.
طبرسی، احمدبن علی. (1372). مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران: انتشارات ناصر خسرو.
طبرسی، حسن. (1365). مکارم الاخلاق، سیدابراهیم میرباقری، تهران: انتشارات فراهانی.
عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، (1415ق)، تفسیر نورالثقلین، تحقیق سیدهاشم رسولی محلاتی، قم: انتشارات اسماعیلیان.
عیاشی، محمدبن مسعود. (1380ق.) کتاب التفسیر، تهران: چاپخانه علمیه.
فیض کاشانی، محمدبن مرتضی. (1415ق). تفسیر الصافی، تحقیق حسین اعلمی، تهران: انتشارات الصدر.
فَیُّومی، احمد بن محمد، (1405 ق). المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر لِلرافعی، قم: دار الهجرة.
قرشی دمشقی، عماد الدین. (1385 ق). تفسیر القران العظیم، بیروت، دارالاندلس.
کلینی، محمد بن یعقوب. (1407ق). الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، تهران: دار الکتب الإسلامیة.
متقی هندی، علی. (1413 ق).کنزل العمّال فی سنن الاقول و الافعال، بیروت: مؤسسۀ الرسال.
مجلسی ، محمد باقر. (1343 ش.). بحارالانوار. بیروت: مؤسسة الوفاء.
مکارم شیرازی، ناصر. (1385). اخلاق در قرآن، قم: مدرسه الامام علی علیه السلام.
مکارم شیرازی، ناصر. (1413 ق). الامثل فی تفسیر کتاب الله المنزل، بیروت، مؤسسه البعثۀ.
نهج البلاغه، (1387)، گردآورنده، محمدبن حسین، شریف الرضی، مترجم: عبدالمحمد آیتی.
محمدحسن تبرائیان، حکیمه دسترنجی، محمدعلی مجدفقیهی. تهران، بنیاد نهج البلاغه.